قال علی (ع) وَ اعْلَمُوا رَحِمَكُمُ اللَّهُ أَنَّكُمْ فِي زَمَانٍ الْقَائِلُ فِيهِ بِالْحَقِّ قَلِيلٌ وَ اللِّسَانُ عَنِ الصِّدْقِ كَلِيلٌ وَ اللَّازِمُ لِلْحَقِّ ذَلِيلٌ أَهْلُهُ مُعْتَكِفُونَ عَلَى الْعِصْيَانِ مُصْطَلِحُونَ عَلَى الْإِدْهَانِ فَتَاهُمْ عَارِمٌ وَ شَائِبُهُمْ آثِمٌ وَ عَالِمُهُمْ مُنَافِقٌ وَ [فَارِئُهُمْ ] قَارِنُهُمْ مُمَاذِقٌ لَا يُعَظِّمُ صَغِيرُهُمْ كَبِيرَهُمْ وَ لَا يَعُولُ غَنِيُّهُمْ فَقِيرَهُمْ بدایند خدایتان بیامرزد شما در زمانی به سر می برید که گوینده حق اندک است در آن و زبان درگفتن راست ناتوان، آنان که با حق اند خوارند و مردم به نافرمانی گرفتار، و سازش با یکدیگر را پذیرفتار، جوانشان بدخو و پیرشان گنهکار. عالمشان دو رو، قاریشان سوجو، نه خردشان سالمند را حرمت نهد و نه توانگرانشان مستمند را کمک دهد.( نهج البلاغة (للصبحي صالح) / 354 / فساد الزمان ..... ص : 354)
+ نوشته شده در سه شنبه هشتم آذر ۱۴۰۱ ساعت 21:15 توسط غلام سرور اخلاقی
|
برچسب:
نویسنده: مبین ایمانی
تاريخ: يکشنبه
27 آذر
1401 ساعت: 20:12